Griekenland 2011.

Na wat problemen om de voordeur op slot te krijgen, rijden kwart over negen weg uit Veghel.
Onderweg hebben we alleen een Stau bij Würzburg vanwege een ongeval en doen we drie kartier over 3 kilometer.
Om kwart voor zes, na zo'n 800km arriveren we in Sachsenkam,op 710 mtr hoogte gelegen, bij ons overnachtings adres, de Alt Wirt.
We pakken uit en wandelen eerst even het dorpje in dat is niet zo'n hele lange wandeling want het is maar een klein dorp.
In de gastezimmer verorberen we een hele grote lende staek met frites uit eigen veebedrijf.
Na de nodige Weiss-Wein zoeken we de kazemat op om te gaan snurken.


Zondag 01-05
Ontbijt in de Gästezimmer, er zijn nog wat meer gasten in de Gasthof.
Dan binnendoor terug naar de snelweg, dat gaat even via een omleiding, maar dan richting Oostenrijk.
De tank piept net voor de grens om weer gevuld te mogen worden, dus stoppen bij het eerste beste benzinestation na de grens, Walserberg, waar je ook Vignetten kunt kopen.
Dan door naar Udine, door een paar giga hoosbuien heen.
Gelukkig is het zo'n 60km voor Udine weer droog en zonnig, zodat we nog even kunnen pick-nikken.
Door naar onze B&B, Villa Ottelio , deze blijkt in een buitenwijk, genaamd Pradamano te liggen.
We scoren er een hele mooie kamer en installeren ons.
Na een telefoontje gaan we richting centrum Udine en zoeken het adres van Sarah, waar we wat drinken.
Sarah laat ons de oude binnenstad zien, Met zijn Venetiaanse huizen.
We genieten van een wijn op het terras.
Nog even een hapje eten en de dag is weer voorbij.


Maandag 02-05
Om half negen zitten we aan het voor Italiaanse begrippen uigebreide ontbijt en krijgen van Antonio nog wat tips mee. Hij adviseert ons om naar Cividale te gaan een mooi klein maar oud centrum met een bezienswaardig Klooster. Eerst halen we Sarah op in Udiene en zetten koers naar Cividale, goed voor een ochtend wandeling en exspresso op het terras. Dan door naar Slovenië waar we rond 13:00 uur in Kobarid arriveren. Als eerste bezoeken we het museum van de eerste wereldoorlog, dat een goed beeld geeft van de strijd en ontberingen die in deze streek heeft plaats gevonden.
Hierna eten we op een terras, ik neem een Mesano Meso, een Sloveense grilschotel, het proeft ouderwets goed. Aansluitend gaan we op pad naar het gedenkteken voor de gevallenen boven op een bergtop. Hier start ook de wandeling die we voor ogen hebben, eerst naar de hangbrug over de Soca en dan door een bos met behuizingen uit wo1, door naar de Napoleonsbrug, net buiten Kobarid. Als we terug zijn in het dorp rijden we de route via Tolmin, ik was daar 4 jaar terug ook, en door de bergen naar Italie. In het vroeg van de avond zijn we weer in Udine, waar we de dag afsluiten met een slice pizza en een glas wijn op een terras op het plein.

Dinsdag 03-05.
We zijn bijtijds op, want we moeten pakken, de Ferrie vertrekt om 13:00 uur, die moeten we halen en Venetië is altijd druk.
Na het ontbijt nemen we als oude vrienden afscheid van Antonio en Mercede en rijden om 9:10 weg. Het is rustig op de weg en het schiet goed op, de navigatie stuurt ons om Mestre heen, zodat we niet de stad door hoeven.
Vlak voor Venetie laten we ons nog even kullen door zogenaamde verkeersregelaars die ons de verkeerde kant op sturen, denkend dat wij dagjes mensen zijn.
Uiteindelijk zijn we even over half elf in de haven van Venetië.
Bij het inchecken blijkt dat Italië de security aan het verscherpen is, alle niet chauffeurs moeten door een gate net als op het vliegveld.
Navraag bij één van de security mensen leert dat dit een proef is van 10 dagen en dat dfaarna de auto's ook, steekproefs gewijs, gecontroleerd gaan worden.
Dat gaat wat worden in het hoogseizoen!
Tegen half twaalf hebben we onze hut, aan de voorzijde van de Sophocles, waar blijkbaar ook wordt bezuinigd, want er staat geen fruit dit jaar.
Het is heerlijk aan dek en als we langs Venetië varen is het altijd weer genieten van het uitzicht op de stad, daarna is het in de zon zitten, lezen een hap en een glas.



Woensdag 04-05.
Als we opstaan is het nevelig en een bewolkte lucht tot aan de horizon.
We ontbijten in onze hut, yoghurt met Mueslie, omdat het ontbijt in het restaurant meestal niet geweldig is.
Om 14:00 komen we aan in Igoumenitsa, gelukkig staan we op dek 2 met de auto, zodat we geen vrachtauto's om ons heen hebben.
De zon schijnt als we de boot af rijden, net buiten de Ferrie terminal kamperen behoorlijk wat Noord-Afrikenen in de open lucht.
Ze hebben de was op muurtjes van een nieuwbouwproject gehangen.
Op naar Sivota, zo"n 30 kilometer, de benmzine blijkt hier ook duur te zijn net als in Nederland.
We rijden naar Mega Ammos beach, waar we logeren bij Irini die ons met wat verbazing verwelkomd, ze is blijkbaar vergeten dat we vandaag zouden komen, maar verder is dat geen probleem.
Het is niet druk we zijn de enige huurders op dit moment en hebben dus alle ruimte.
Eerst even wat bagage naar binnen brengen en dan op het terras van de taveerne voor onze bungalow aan de gegrilde sardines en de Griekse Salade, natuurlijk met een overheerlijk glaasje witte krasi erbij.
Toch nog even boodschappen doen en uitpuffen met een cappuccino freddo op een terras aan de haven.
na de boodschappen terug naar Mega Ammos en op ons eigen terras een drankje en nog wat eten.



Donderdag 05-05,
Om 9:15 worden we wakker, het weer is niet echt stralend blauw, maar mooi voor een uitstap.
Na het ontbijt vertrekken we richting Dodoni, eerst een stuk binnen door over de op de kaart gele wegen, deze voeren ons door allerlei vergeten dorpen in de strook achter de kust, opschieten is anders, maar we hebben geen haast.
De benzine is bijna op dus we moeten even tanken, dat valt hier nog niet mee, uiteindelijk vinden we een benzinestation, hier kunnen we echter niet met creditcard betalen, zodat ik mijn laatste 50 Euro moet aanspreken.

Even later draaien we de nieuwe snelweg op richting Ioánnina, dit gaat een stuk sneller.
Tegen 14:00 uur komen we aan bij Dodoni, we rijden eerst het dichtstbijzijnde dorp met enig omvang in, Mandres, om te pinnen, dat valt tegen, we hebben nog nooit zo'n lelijk dorp gezien!
Dan maar naar Dodoni, waar we net op tijd 14:25, aankomen want de site sluit om 15:00.
Dodoni is de oudste plaats waar een orakel was gevestigt en dateert van 1000 voor Christus, na Delphi genoot dit orakel het meest aanzien.
Het bestond uit een eikenboom omringd met bronzen ketels, die zodanig waren geplaatst dat ze elkaar raakten.
Voorspellingen werden gedaan aan de hand van de geluiden die de ketels maakten in harmonie met het ruisen van de eikenbladeren.
Wie een vraag had kon dit op een loden tablet opschrijven en voorleggen aan de priesters van Zeus.
De orginele eik werd op last van keizer Theodosios in 393 gerooid vanwege heidense praktijken.
En niet minder om het feit dat hij dacht dat er een schat onder de eik lag.
De grootste atraktie op dit moment is het theater, met plaats voor 17000 toeschouwers.
De enorme muren rijzen op tot een hoogte van 21 meter.

Tegen drie uur krijgen we nog even een enorme hoosbui over ons heen, waarschijnlijk hebben wij het orakel op stang gejaagd.
Terug via Parga, waar we na de vesting te hebbben bezocht een Cappu Freddo dringen aan de kade.
Langs de kust rijden we terug naar ons idilische plekje bij Irini aan Megga Amos.
's-Avonds wandelen we de 3 kilometer naar Sivota, waar we uitstekend dineren bij het steakhouse Ynotopiá, met eigen gemaakte wijn erbij.
Ik sluit de dag af met een ouzo op ons eigen terras.



Vrijdag 06-05 Even een rustige dag bij onze studio in de mooie tuin, met een goed boek.
In de tuin van Irini hangen diverse vogelhuisjes.

Irini vertelde ons dat een zwiters echtpaar elk jaar een paar dagen komt genieten van Sivota en de man brengt dan voor Irini een door hem zelf gemaakt vogelhuisje mee.
Zo hangt er o.a. een iglo, een blokhut, een vakwerkhuis, een watermolen en een grieks kerkje.
Half weg de dag wandel ik even naar het dorp om brood te halen bij een echte bakker.
Aan het einde van de middag gaan we naar de kade en drinken een biertje met uitzicht op de kolonie Engelsen die roodgebakken op hun gehuurdse zeilboten hangen.
ook nu eten bij Ynotopiá, Jeanette heeft Sofritto en ik een varkensboutje, met rozemarijn in een bakpapier, uit de oven


Zaterdag 07-05
Na het ontbijt koersen we richting Mésopotamos, waar we het Nekromanteion van Ephyra bezoeken.
Het aan Hades en Persefone gewijde Nekromanteion ligt op een rotsige heuvel, die vroeger in een meer lag.
Het Orakel in zijn huidige vorm stamt uit het begin 3e eeuw voor C.
De pelgrims kwamen in een voohof binnen en werden door de preisters door een donker labyrint gevoerd en waarschijnlijk met hallucinerende middelen in de juiste stemming gebracht.
Dan werden zij in de centrale ruimte gebracht, daar werd de overgang naar het dodenrijk gesugereerd.
De pelgrims wisten niet dat er onder de centrale cultus ruimte een gewelf was waar priesters via allerlei akoestische middelen een spirituele dialoog voerden.

Het onderaardse gewelf is nog te bezoeken.
Op de terugweg naar de auto drinken we koffie bij een leuk café, met een Griekse eigenaar en zijn Schotse vrouw, we buurten daar even leuk.
Aansluitend besluiten we naar Zalongo te gaan om te kijken of de vrouwen (een monument) al uit de steigers zijn, 2 jaar terug waren ze net begonnen met de renovatie.
Omdat we ook nog wat willen eten leggen rijden we op goed geluk het dorp Kamarina in, waar we op het centrale plein terecht komen bij Kafenio Obelistirio, de Griekse eigenaresse blijkt te zijn opgegroeid in Duitslan, Rheinland Westfalen.
Ook hier hebben we weer een leuke conversatie en het eten is er ook nog eens, biologisch, goed.
Door naar Zalongo en inderdaad de vrouwen staan nog in de steigers, we klauteren naar boven en genieten van het weidse uitzicht, de bloemen, vogels en sfeer.
We besluiten om hierna nog een poging te doen om de Souli hoogvlakte te bereiken, na de nodige kilometers via smalle weggetjes omhoog te zijn gereden en door de miep een grintweg te zijn ingestuurd, geven we het weer op, 3maal is scheepsrecht.
Terug naar Sivota dan maar, waar we een bier drinken in de zon met uitzicht op zee bij onze buurman.



Zondag 08-05.
Weer een rustige dag, we genieten van de zon in de tuin voor onze studio en lezen een goed boek.

We lunchen bij de taverne voor onze studio, een mooi plekje met uitzicht op de Ionische zee. Aan het eind van de middag wandelen we naar de kade en drinken een ouzo en een jus d'orange, met uitzicht op de zeilboten die zijn aangemeerd.
We dineren weer bij onze voorburen, we krijgen een half litertje krasi van het huis.


Maandag 09-05
Vandaag richting Vikos kloof, we nemen afscheid van Irini en rond 11 uur vetrekken we.
Via de nieuwe auto weg tot Ionanina en vandaar secundair richting Kipi om de bruggetjes te bekijken.
Deze boogbruggen zijn gebouwd door de lokale bevolking ergens in de 18e eeuw om lopend of met ezels te riviewren te kunnen passeren.
We nemen een koffie in Kipi, ik met een pie uit de streek. met spinazie. Als we in Monodendri aankomen, waar we KE Hotel hebben geboekt, blijkt het hotel open, maar er is niemand aanwezig.
We besluiten dus meer even naar het uitzichtspunt te rijden, via een prima asfaltweg, de laatste keer dat ik hier was was het nog een macadamweg.
Bij terugkeer blijkt dat Konstantinos aanwezig is in het hotel, we krijgen een hele mooie kamer op de eerste etage.
Dan gaan we het dorp verkennen en bezoeken het 14e eeuwse Agia Paraskeviklooster,dat balanceert op de rand van de kloof.
Als we terug lopen breekt de lucht en de regen begint, nou ja het begint te stortregenen.
Het diner gebruiken we binnen met natte broekspijpen.
Terug naar het hotel, de verwarming aan, Konstantinos legt uit hoe het werkt, het dorp ligt op 1100 mtr hoogte, dus echt warm is het hier niet.
Benieuwd of het morgen beter is.

Dinsdag 10-05.
Als we opstaan is het weer opgeklaatrd, dat het droog is vinden we al een behoorlijke meevaller.
Beneden staat het ontbijt al klaar.
Tegen negen uur vertrekken we en dalen af in de kloof, vanuit het hotel duurt het zo'n 3 kwartier voordat we zo'n 900 meter lager zijn.
Op richting Vikos, langs de rivier, het is een pittige wandeling met veel klauterwerk.
Soms over bruggetjes gemaakt van boomstammen, door de bedding of een kapote ijzeren trap.
Vanwege de vele regen van gisteren is het vaak glibberig, maar we zetten door.
Regelmatig nemen we een break om water te drinken en wat te eten.
Deze wandeling is aan te bevelen, maar je moet wel goed geoefend zijn
Na zo'n 4 uur inde kloof komen we bij het bordje dat aanmgeeft dat we het pad naar Vikos in kunnen, nu nog een uur omhoog klauteren.
Gelukkig dat de zon niet schijnt, want de klim naar boven is zoder enige schaduw.
Hoera, we zijn boven en zakken neer op een terras in Vikos met een ouzo, bellen Kostantinos om ons op te halen.
Vikos is echt klein, en geloof het of niet er zijn nog 2 toeristen, ja! Nederlanders.
We buurten wat tot Konstantinos voor rijdt in onze bolide.
Terug naar Monodendri en een gesprek over de crisis in Griekenland tijdens de rit.
In het hotel een heerlijke douche om de vermoeide spieren weer wat op te warmen.


Woensdag 11-05
Vanmorgen wederom vroeg op om richting Pelo te gaan, een rit van ca 280km.
De moeder van Konstantinos serveert het ontbijt, hij slaapt nog.
Met handen en voeten afrekenen en uitleggen dat de fooi voor Konstantinos is vanwege de taxi van gisteren.
Om 9:10 rijden we weg uit het Zagori gebied.
Het gaat voorspoedig op de weg en we schieten goed op, zeker omdat we onverwachts een stuk snelweg krijgen, 130 per uur, van Arta richting de brug bij Patras.
Rond twee uur rijden we Diakofto binnen, we leggen aan bij een kleine taverne om een uitstekende salade en gyros te eten.
Wat blijkt, het treinpersoneel staakt, dus het station is gesloten.
Zal er morgen wel een trein rijden? We wagen het er op!
We zoeken een hotel op en we komen terecht bij hotel Chris Paul, één minuut van het station.
's-Avonds eten we 100 meter veder op bij een echte Griek, uitzoeken in de keuken, ik heb een uistekend stuk rundvlees in tomatensaus, Jeanette doet vegetarisch met gevulde tomaat en paprika.


Donderdag 12-05.
De wekker gaat vroeg en dus ook het Griekse ontbijt, wat de hotel eigenaar Continental noemt.
Op naar het station,. een kaartje heb je niet zomaar, trek daar wat tijd voor uit, je krijgt toegewezen plaatsen en moet ook gelijk de terugweg boeken.
Wij vertrekken om 8:45 en boeken de terugweg voor 15:50, niet doen als je naar Kalavryta gaat.
Gewoonm om 8:45 heen en de trein van half twaalf terug, je hebt dan alle tijd om Kalavryta te bezoeken.
De rit is adembenemend mooi zowel naar boven als naar beneden.
De smalspoor tussen Diakofto en Kalavytra is door een Italiaanse maatschappij aangelegd tussen 1889 en 1896, om erts uit het Kalavytra gebied te halen.
De 22 kilometer bevat 6 kilometer met tandradbaan en veertien tunnels en vele bruggen, het station in Kalavitra is schattig dat van Diakofto oerlelijk.

In kalavytra kun je het monument voor de gevallene in de tweede wereldoorlog bezoeken, mooi op loopafstand.
Het uit betonnen platen, en dus lelijke monument,staat net buiten het dorp.
Het is de executieplaats, waar in de tweede wereld oorlog de duitsers als vergelding voor de dood van 81 Duitse soldaten, de gehel mannelijke bevolking boven de 15 jaar van Kalavytra doodschoten.

Daarna hangen we een beetje rond in het dorp voor de trein terug gaat. Deze terugrit maakt weer veel goed, we zitten nu direct achter de machinist en genieten volop van alle mooie momenten.
Als we uit eten gaan regent het pijpestelen, dus dat wordt weer binnen zitten.


Vrijdag 13-05
Bij het opstaan is de lucht mooi egaal blauw en de zon schijnt.
Na het ontbijt rijden we tegen negen uur aan richting Kalavryta, we nemen de route binnendoor.
Voor bij Kalavryta begint een mooi landschap en we stijgen, zelfs tot boven de 1300 meter.
De cappu doen we op een terras in Vytina, een bergdorp, op 1040 meter hoogte gelegen, een eldorado van houtsnijwerk.
Vanaf hier doen we de groene route richting Tripoli, een schitterende weg met fraaie uitzichten.
Hierna wordt het saai, de route van Tripoli naar Kalamata is niet de mooiste te noemen.
Voorbij Kalamata wordt het weer mooier de weg slingert zich door het kustlandschap heen, we worden onverantwoord ingehaald door een griekse wegpiraat in een Volvo.
Als we even later zijn afgedaald naar Kardamili, is er in de hoofdstraat en dus doorgaande weg een opstopping, het blijkt de Volvo te zijn, met de voorzijde volledig in puin.
Door naar Agios Nikolaos, waar we de villa Skafidakia niet kunnen vinden, ik bel dus met Fiota.
Even later komt ze er aan en wijst ons de weg, de villa ligt prachtig, net buiten het dorp en het apartement is lekker ruim.
We kunnne gebruik maken van het terras van de bovengelegen studio, met een weids uitzicht over de olijfgaardene en de zee.


Zaterdag 14-05.
Vandaag rustig aan, we wandelen zo tegen het einde van de morgen richting Agios Dimitrios, mooi langs zee.
Vogens de Odysee gids ligt er net buiten dit dorp een rotsstrand, dat veel door nudisten wordt gebruikt.
De gids is 20 jaar oud en soms klopt de omschrijving niet meer, nu omdat het dorp heeft uitgebouwd.
Er staat vlak naast het rotstrand een appartementen complex, geen nudist te bekennen dus!
Ook zou je vanaf hier naar de Katafynigrot kunnen lopen, lukt dus ook niet meer.
We lopen nog een paar kilometer richting Trahila, een weg met mooie uitzichten, halfweg keren we om en gaan terug richting Agios Nikolaos.
We eten uitgebreid aan de haven op een zonnig terras.
Na het eten terug naar Villa Skafadakia om op het dakterras de nudist uit te hangen, met een goed boek.


Zondag 15-05.
Bijtijds op, we gaan naar de Binnen Mani.
We starten met een eerste stop in het dorp Platsa, in een oud wijkje staat de Agios Nikolaos kerk, nou ja, kerkje.
De kerk heeft geen ramen , een teken dat ze van voor het jaar 1000 dateert.
Verder door richting Areopoli, via de mooie baai, waar de dorpen Itilo en Limeni verscholen liggen.
We proberen in Areopoli te pinnen, iets wat niet lukt deze keer.
Even na Areopoli draaien we af richting Pirgos Dirou en dalen af richting de vermaarde grotten.
Hoewel er meerdere grotten zijn is allen de Glyfada grot toegankelijk, we kopen een kaart voor 12 Euro pp en rijden door naar de ingang.
Daar moeten we even wachten voordat we de grot in mogen.
Tot onze verrassing is de rondvaart in een soort van roeiboot, met een gondelier achterop.
Het 1200 meter lange vaarparcours is bijzonder mooi om mee te maken, zeker in het voorseizoen.
De laatste 300 meter mogen we lopend afleggen, naar de uitgang van de grot.
Als we weer in de auto zitten en weg willen rijden gaat er op het dashboard een oranje lampje branden.
Volgens de handleiding zou er een storing in het motormanagement (ophanden) zijn. Geadviseerd wordt om naar een garage te gaan, in de Mani?
We besluiten toch door te rijden naar Vathia.
De auto gehoorzaamt nog steeds, alleen bij Vathia blijft de motor nog 20 seconden lopen als ik de sleutel er uit heb gehaald.
We bezoeken het beroemde torendorp, Vathia is gesticht door Kretenzer vluchtelingen in 1645.
Met uitzicht op Vathia picknikken we op een hoger gelegen punt.
Vanwege de auto besluiten we terug te rijden naar Agios Nikolaos, deze keer via het leuke Stoupa om daar alsnog Euro's in te slaan.
s'-Avonds eten we aan het einde van het pad naar beneden op een terras aan zee, met zicht op een bijzondere zonsondergang.


Maandag 16-05
De wekker gaat om half acht, en rond negen uur zijn we gepakt en gaan richting Kalamata, in het navigatie systeem staat de Nissan dealer geprogrammeerd.
Het is weer een wonderschone route, alleen het laatste stuk is lelijk omdat je alleen maar door bebouwing rijdt.
Bij de dealer worden we goed ontvangen en direct staan ze klaar om ons te helpen.
Een monteur doet een test en we krijgen een terugkoppeling dat er wellicht een bepaald onderdeel uit Athene zou moeten komen, of zelfs uit Nederland.
Maar er worden nog wat testen gedaan, voordat het definitief vast staat.
Na anderhalf uur komt de receptionist vertellen dat we de auto weer kunnen meenemen, maar de boel wel in de gaten moeten houden.
Maar, als het lampje weer gaat branden moeten we direct terugkomen en alles valt onder de garantie, zelfs de koffie met cake.
Als wij op het punt staan te vertrekken draait er een Nederlandse Nissan met caravan het terrein op, toevallig hetzelfde probleem.
Wegwezen dan maar en richting Pylos, waar we aan de haven lunchen, salade en een visschotel.
Hierna gaan we naar Methoni, waar we eerst even naar het internetcafe moeten omdat we het telefoonnummer zijn vergeten mee te nemen.
Even later zitten we op ons eigen terras aan de verse Jus d'orange, gemaakt van de sinasappelen die we onderweg hebben gekocht.
Het zwembad is gevuld en de glazen ook.


Dinsdag 17-05
Het beloofd een mooi dag te worden, de zon schijnt als we wakker worden, maar het waait wel.
Tegen het einde van de morgen gaan we naar het 13e eeuwse Venetiaanse Fort van Methoni, zoals altijd een wonderschoon net bloemen gevuld bouwwerk.
Het is nog niet druk en we wandelen door de flora richting de Bourzi, waar we genieten van het uitzicht.
Na anderhalf uur hebben we het voorste deel van het fort bekeken, drinken bij cafe Ostria een cappu freddo en gaan richting onze villa om van een salade te genieten.
We zwemmen wat in ons prive zwembad en lezen in de zon.
Tegen 6 uur gaan we richting kaap kolibri, even zoeken maar we vinden het zandpad, het lijkt er op of ze aan het begin huizen gaan bouwen want er rijdt een zandwagen op de helling, en wandelen naar de kapel.
Ik hang een foto van Anja op de boom achter de kapel en doe er een achter een ikoon in de kapel.
Aansluitend rijden we door naar Finikounda, waar we eten bij Dionysos, dat heeft uitgebreid aan het haventje.
Als we terug zijn bij de villa schemert het en de brulkikkers brullen in koor.


Woensdag 18-05
Weer mooi zonnig, wat minder wind en we ontbijten in de zon bij het zwembad.
Het is heerlijk weer om mijn boek uit te lezen.
Rond half een rijden we richting Finikounda, waar we afgesproken hebben met Rinus en Connie.
Zij zijn er al en eerst wandelen naar de beach houses waar we 3 jaar geleden hebben gelogeerd, de steile klim is er nog steeds, een echte kuitenbijter.
We eten met z'n vieren bij Dionysos en schuiven door naar een terras voor een cappu freddo.
Na een nieuwe afspraak te hebben gemaakt gaan wij weer richting Methoni om nog even lui aan het zwembad te gaan liggen zonnen.
Na de lunch van vanmiddag gaan we lekker op ons eigen terras eten, nadat we een ouzo hebben gedronken bij Ostria en even wat mails hebben verzonden.


Donderdag 19-05
Vandaag gaan we naar Koroni, via de zuidelijke route, dit gaat gepaard met mooie uitzichten.
Een stop bij het gesloten Moni Hrisokellarias, laat ons een lelijke betonnen bouwval zien, eigenlijk niet de moeite waard om te stoppen.
Koroni is een mooi havenplaatsje met smalle straatjes, zodat het wat problemen kan geven om met de auto tot aan de haven af te dalen.
Vanaf de boulevard met zijn vele restaurantjes heb je goed zicht op het Venetiaanse fort dat zich boven de baai verheft.
Natuurlijk klauteren we naar boven en bezoeken het kastro dat in tegenstelling van dat van Methoni opvallend gevuld is.
Er staan woonhuizen in, een kerk met kerkhof en een Nonnenklooster.
Het nonnenklooster is fantasierijk gebouwd met vele trappetjes en beloopbare muren naar diverse kapelletjes, die helaas gesloten zijn.
Aan de zuidkant van het fort kun je afdalen naar een andere kerk, waar ook nog een Venetiaanse cystern is te zien.
We eten en hapje bij de Griekse variant van de fritesboer in een straatje achter de kade.
Als we terugrijden naar Methoni slaan we nog even af richting Psati, een mooie route naar een strandje met een camping en een taverne.
Terug in Methoni eten we op het pleintje bij de haven, een uitstekend gegrilde zeebaars, die zonder graten wordt opgediend.


Vrijdag 20-05
Tegen 10 uur lopen we richting het koffie terras van Ostria, op het pleintje bij de haven, waar we met Rinus en Connie hebben afgesproken.
Rinus ziet eruit als een echte toerist, sokken in zijn sandalen, rugzak en een hoedje.
We drinken gezellig koffie en bezoek gezamenlijk het fraaie fort van Methoni
De lunch doen we op ons terras, Griekse salade, natuurlijk vergezeld van een glas wijn.
Nadat Rinus en Connie weer zijn vertrokken laten wij ons nog even bakken in de zon en zwemmen wat in ons eigen zwembad.
Het weer lijkt beter te worden en de temperatuur gaat richting de 30 graden.
Inderdaad is het een avond dat je lekker buiten kunt blijven zitten.


Zaterdag 21-05
Vandaag blijven we in Methoni, wandelen naar het dorp voor een capu Freddo.
Verder vermaken we ons bij en in het zwembad met een goed boek.
s'-Avonds eten we bij To Meltemi weer een visje, Dorade, aanbevelenswaard, want de graten zijn er al uit.




Zondag 22-05
Na te hebben gepakt en ontbeten, rijden we richting Sparta, het eerste stuk via Pilos tot Klamata kennen we zo onderhand wel.
Maar daarna begint het, een wonderschone route door het Taygatos gebergte, m.n. het laatste stuk richting Mistras leidt ons door een nauwe kloof, met mooie uitzichten.
Vanaf Sparta gaan we via het Parnon gebergte richting Astros, een groene route volgens de kaart.
Het begint voorzichtig met een kaal landschap met alleen lage begroeiing, maar al snel gaan we omhoog en belanden in een bizar bos gebied met veel verbrande dennen, waarschijnlijk van zo'n 3 jaar geleden.
De pas die we over moeten ligt boven de 1500 meter, aan de ander kant zijn de bossen nog in takt en het is een prachtige route.
HJet dorp Kastanitsa is tegen de bergwand aangeplakt en de weg erdoor is bijzonder.
Op een gegeven moment doorbreken we de bergketen en zien vanaf grote hoogte de baai van Argolidia liggen, met Napflio aan de overzijde.
We gebruiken de lunch in Paralia Astros aan de haven.
Dan om de baai richting Drepano, waar we rond half zes zijn en bijpraten met Christos.
's-Avonds eten we bij Nikos, helaas niet zijn vermaarde spinazieflapjes, die zijn er morgen pas weer, maar wel een uitermate knoflookrijke salade.


Maandag 23-05
Het weer is mooi, 27gr, we wandelen over het strand naar Tolo, het tormolinos van Griekenland.
Het is inderdaad een lelijk dorp, maar omdat er nog niet veel toeristen zijn, is het te doen.
Na een koffie freddo op het strand, wandelen we terug en lunchen bij de taverne bij Acient Asini.
s'-Middags luieren en lezen en daarna inderdaad het spinazieflapje bij Nikos, doen als je in Drepano bent.


Dinsdag 24-05
Tegen half tien rijden we weg richting Trizina, lekker binnendoor, zodat we rustig aan kunnen doen.
Als we aankomen in Trizina een heel rustig dorp, drinken een bah Griekse koffie omdat ze daar niets anders kennen.
We weten een platte grond te scoren in de Taverne en trekken op naar Troizen , waarvan het verhaal gehuld is in mythologische nevelen.
De opgraving is een wonder mooie plek, waar wij als enigen rondwandelen, de sfeer wordt versterkt door het enorme tapijt aan klaprozen, ik heb er nog nooit zoveel op één locatie bij elkaar gezien.
Vandaar richting Methana, een vulkanisch schiereiland, eerst naar de boulevard van de gelijknamige hoofdplaats, waar we eten.
Na de uitstekende lunch gaan we richting Kaimeni Chora (verbrand dorp), waar een eindje verder de uitgedoofde vulkaan ligt.
Het is goed aangegeven en we klauteren de vulkaan op en in, een mooie ervaring om te doen.



Woensdag 25-05.
Naar de markt in Napflio, met zijn dominante fort, eerst even een cappu freddo aan de boulevard.
We boffen, voor ons legt een vissers bootje aan met een Tonijn aan boord van zo'n 200 kilo.
Hij heeft heel wat bekijks en als hij gaat slachten komen de kopers van alle kanten aan, 5 Euro de kilo is ook een mooie prijs.
Daarna slenteren we over de weekmarkt en kopen een streng verse knoflook.
Nog even een ijsje op het Venetiaanse plein bij de zaak waar ze 40 verschillende ijs soorten hebben.
Ook nog even naar Tolo om Kalamata olijven te kopen om mee te nemen.
Dan nog een biertje van de tap met uitzicht op zee.
We besluiten de dag met een uurtje strand liggen, het weer is aan het omslaan, dus zwemmen maar even niet.



Donderdag 26-05.
Laatste dag in Griekenland, we ontbijten, voeren de kat en buurten met Christos.
We moeten nog wel even wijn gaan kopen bij onze vaste leverancier van Nemea wijn, Maria.
We lunchen in Vivari op een terras aan zee, als we net zitten wordt er boven een bak met water opengetrokken.
Een giga onweersbui tovert bellen op het zeewater en ons zicht wordt beperkt tot zo'n 20 meter.
Tegen half acht nemen we afscheid en gaan richting Patras, het weer is regenachtig en de weg slecht.
Zo als gewoonlijk is Patras weer de Griekse puinhoop van een grote stad en is het weer zoeken naar de inrit van de haven.
Om kwart over tien schepen we in op de Sophocles, we blijven nog even aan dek tot de ferrie vertrekt en duiken onze hut in.


Vrijdag 27-05.
We worden wakker als de ferrie ter hoogte van Korfoe is, het weer is hier beter en we nestelen ons aan het dek in de zon.
Nadat we zo'n 2 uur hebben gevaren richting Venetie, maakt de ferrie ineens een haarspeldbocht en varen we terug richting Griekenland.
Pas 2 uur later in de haven van Korfoe zien we dat op de aanlegsteiger een ambulance staan en er wordt iemand op de brancard van boord gehaald.
Hierdoor lopen we zo'n 5 uur vertraging op.


Zaterdag 28-05.
We arriveren zo'n 5 uur te laat in Venetië.
We rijden beide en wisselen elkaar af, de broodjes, gekocht in Arnoldstein eten we tijdens het rijden, geheel tegen ons principe in maar vooruit maar.
Tegen half acht rijden we Greding binnen en vallen met ons neus in de (duitse) boter, het is Open Air festival in Greding.
We kiezen deze keer voor hotel Krone, iets duurder dan we normaal doen, maar de kwaliteit is goed.
Morgen nog een paar uur en we slapen weer in ons eigen bed.