Griekenland 2009.

Rondreis Sivota via Meteora, Evia en Paros naar Drepano.

Klik op het plaatje voor een grotere foto!

donderdag 14-05-09.

Na een voorspoedige reis, arriveren we om ongeveer 18:30 in het ommuurde plaatsje Gmünd, Oostenrijk.
Pension Prunner blijkt nog niet te zijn geopend en we komen terecht bij der Alte Muhle.
We eten wat op de mooie Oostenrijkse markt buiten op het terras.
Aansluitend wandelen we door het dorp, langs het Porsche Museum en het slot.
Net buiten het dorp bevind zich de verdeelde kerk.
Deze kerk valt in twee delen uiteen vanwege het asfalt weggetje dat er door heen loopt, hetgeen een redelijk uniek is, de pastoor aan de ene kant van de weg en kerkgangers aan de ander kant.




vrijdag 15-05
We zijn bijtijds op, de weg maakte vannacht nogal wat lawaai en de gordijnen zijn niet echt van de verduisterende soort.
Het blijkt dat wij afgelopen nacht de enige gasten waren in dit hotel.
Na het ontbijt gaan we richting Scorze onze volgens pleisterplaats.
Scorze is een dorp van niks, maar het hotel Antico Mulino is oké ook al regent het.
We genieten ’s-avonds van een prima vijf gangen diner.
Dit hotel is een goede en zeer betaalbare uitvalsbasis om Venetie te bezoeken.





zaterdag 16-05
Het mooie weer is begonnen, 24 gr en een strak blauwe lucht.
Na het ontbijt rijden we, met de tips van de receptionist, naar het station van Mogliano, gratis parkeren op 500 meter van het station.
We nemen van hier de trein naar Venetië, twee personen retour totaal ca 8 euro.
Eerst naar de Joodse buurt.
Dan het San Marcoplein, waar het een drukte is van jewelste.
Vervolgens de Zaretta, waar we bij Niko zijn beroemde ijsje eten.
Hierna terug naar de Rialtobrug op zoek naar de Osteria BancoGiro, ook een tip.
Alles blijkt te zijn gereserveerd, geen plaats dus.
We pakken dus zomaar ergens een Pizza en zijn even na negen uur terug in ons hotel, waar we op het terras nog een lekker glas wijn drinken.




zondag 17-05.

Alles weer gepakt en nu richting haven van Venetië, Miep weet niet waar die is doen we doen het maar zelf.
We halen de tickets op en kunnen gelijk aan boord van de Sophokles van Anek.
Het is prachtig weer en de afvaart langs Venetië is altijd weer een belevenis.
We vullen de dag met lezen en wijn.


maandag 18-05
De ferrie is een uur eerder in Igoumenitsa dan de dienstregeling aangeeft en rond half twee rijden we de haven uit, de kustweg op richting Sivota.
In Plataria, ongeveer halfweg, stoppen we en eten onze eerste Griekse salade langs de boulevard, met uitzicht op zee.
In Sivota rijden we eerst richtingdorp, waar we even rondkijken voor een geschikt appartement, daarna naar Mega Amos, de keuze is snel gemaakt we kiezen voor Rozalia’s bungalows.
Samen met Irenes bungalows vormt dit een parkje, met een goed onderhouden tuin.
Ondertussen arriveert Irene, daar heb ik twee jaar geleden van gehuurd.
We buurten een beetje en zij trakteert ons op een biertje terwijl we wachten.
Het blijkt dat de echtgenoten van Roza en Irene broers zijn.
Als we op het terras zitten komt de zoon, die in Lille heeft gewoond, van de eigenaar van de taverne ook nog even buurten.
Na het biertje settelen we ons op ons terrasje bij de bungalow.
Tegen etenstijd lopen we naar Sivota, zo’n 2 kilometer, om te eten, voor Griekse begrippen is het nog vroeg.
We belanden bij “Thessalie” dat voorheen 1977 heette, hier heb ik 2 jaar geleden mooie momenten beleefd bij een feest met muziek en dans.
Het is helemaal veranderd, overdekt en met glazen schuifpui, op last van de gemeente vanwege geluidsoverlast.
Er worden verse lambschops gehaald bij de slager aan de overzijde en de portie is weer groot en goed.
Na het eten lopen we over een donkere weg, begeleid door vuurvliegjes, terug naar Megga Amos.
Nog een Retsina op het terras en dan naar bed.





dinsdag 19-05
Als eerste naar de bakker zo’n 20 minuten heen en ook weer terug.
Vers brood, gekookt eitje, koffie erbij, het is hier heerlijk.
Vandaag een beetje lummelen, zwemmen, met de watertemperatuur is het net te doen.
We luchen in het restaurantje voor het parkje, Griekse salade en sardines.
De ouzo en het toetje zijn van de zaak.
’s-Middags weer zwemmen, lezen en lummelen.
Daarna wandelen we naar de haven van Sivota, ca. 30 minuten.
Jeanette koop een heel kleine bikini, we drinken een biertje en zien de zon ondergaan.
We eten bij Georgios aan de haven, Stifado, op een echt touristenterras.
Op de terugweg worden we in het donker weer begeleidt door vuurvliegjes.




woensdag 20-05
Vandaag richting Moni Zolongou, een leuke rit door afwisselend landschap.
Het klooster zelf is gesloten, maar daar kwamen we eigenlijk ook niet voor.
We willen omhoog naar het monument van de vrouwen van Zolongou.
De trap is echter afgesloten vanwege restauratiewerkzaamheden aan het monument.
Een Non kijkt om de hoek van het klooster en adviseert ons de borden te negeren en gewoon naar boven te klimmen.
De zon brand behoorlijk als we de trap opklimmem naar het monument.
Boven is het bouwterrein afgesloten met een hek en de beelden staan in de steigers.
De bereidwillige uitvoerder legt ons e.e.a. uit over de bouw en restauratie, ze zijn negen maanden geleden begonnen en wet niet wanneer het gereed zal zijn, een beetje op zijn Grieks dus.
Weer beneden picknicken we op een door hoge bomen beschaduwde wei.
Hierna lopen we naar Kassopi een stad van de vierde eeuw voor Christus, gelegen op een plateau.
Er liggen alleen nog wat resten, maar de structuur van het stadsplan is nog goed herkenbaar.
Op de uiterste punt ligt een goed bewaarde, toegankelijke Macedonische grafkelder.





donderdag 21-05

Deze dag rijden we naar Glyki.
We parkeren onder een grote boom vlakbij de oude bailybrug.
Er wordt gewerkt aan een nieuwe brug, de bailybrug zal er dus niet lang meer liggen.
We trekken de wandelschoenen aan en lopen richting het Souliplateau.
Het is een mooie, maar inspannende route, met aan het begin een 200 meter lange tunnel, die we moeten volgen.
Bij een splitsing staan een bord met een voor ons onbegrijpelijk plattegrond.
Dus eerst naar links over de betonnen Acheronbridge.
Volgens de ANWB gids zal er nu een oude boogbrug moeten komen, die vinden wij in elk geval niet, want voor ons loopt het pad dood.
Terug naar de splitsing dan maar en de ander route op.
Na twee uur klauteren en klimmen hebben we nog geen plateau gezien, Jeanette is het zat en we besluiten terug te gaan.
Om 16:00 uur zijn we terug bij de auto en drinken een biertje.
Weer heb ik, 2e poging, de Soulidorpen niet bereikt.


vrijdag 22-05

Vandaag houden we een rustdag.We wandelen even naar Sivota om aan de haven een cappu te drinken. We winkelen wat en kopen een zonnebril en neppie Crocks. Daarna lekker aan het Megga Amos strand liggen lezen, bakkan, zwemmen en nog wat bakken. Tussendoor eten we bij Ionini, we bestellen verschillende voorgerechte, wijn erbij en we eten uitstekend. Dan weer even bakken, zwemmen en weer bakken.

zaterdag 23-05
Na het ontbijt pakken we op ons gemak in en nemen afscheid van Rosa en Dimitri.
Binnendoor naar Ionanina, stukje autoweg en dan weer tweebaans, de katarapas over, altijd weer een belevenis op grote hoogte.
We picknicken op 1700 meter hoogte met uitzicht op de besneeuwde bergtoppen.
Rond 16:00 uur zijn we in Kastraki Meteora.
Onderdak vinden we bij Doupiani House een nieuw hotel, niet goedkoop, maar wel mooi.
Even het dorp verkennen en wat drinken bij taverne Boufidi.
Later op de avond eten we in het dorp, ouzootje toe, het begint ongelooglijk te waaien en we zijn net op tijd binnen voor de onweersbui.




zondag 24-05

Na het ontbijt trekken we de bergschoenen aan, rugzak op de rug en eerst naar het dorp voor brood.
Voldoende water mee, want het beloofd een warme dag te worden.
Eerst naar het klooster Rousanou.
Vervolgens wandelen we naar Agia Triada.
Dan dezelfde weg terug naar Rousanou, hier lunchen op een stenen bank bij de ingang van het klooster.
We maken kennios met de kloosterlapjeskat.
Dan terug naar Kastraki, deels door het veld en deels langs de weg.
We bezoeken nog even de kapel onder aan de rotswand, waar de jeugd op 23 april tegen opklimt om kledingstukken in de kluizenaarsgrot te hangen.
Nog even een biertje op het terras van Boufidi, waar de eigenaresse het nodig vindt mij te knuffelen.
Op naar het hotel voor een welverdiende douche.



maandag 25-05

We gaan richting Lamia over de Thessalie hoogvlakte.
De bedoeling is naar Chalkida te gaan, echter Miep kent dat niet.
We pakken een stukje van de nieuwe weg, maar het is leuker om de oude route te nemen, dan zie je tenminste nog iets.
Bij Lamia de snelweg op richting Chalkida, bij Arkitsa besluiten we de weg af te gaan om te zien of we met de ferrie kunnen oversteken naar Evia.
Tot onze verbazing kunnenn we zo de ferrie oprijden en 50 minuten later staan we aan wal in Loutra Edipsos, waar we lunchen, heerlijke visjes.
We kijken in de buurt rond voor een overnachtingsadres, echter zowel rovies al Limni geven ons niet echt een warm gevoel om daar iets te boeken.
Op naar Kimi, cq paralia Kimi dan maar besluiten we.
Na een schitterende route bereiken we Kimi en dalen via een soort van racecircuit af naar Paralia.
Dit ziet er niet onaardig uit en ik bel Robin en Marijke die daar een gastenbungalow hebben, die ze verhuren.

We worden hartelijk ontvangen met een biertje en gaan in overleg één nacht in hotel Corali, zodat Robin en Marijke de bungalow kunnen schoonmaken.
’s-Avonds eten we met uitzicht op zee aan de boulevard van Paralia.




dinsdag 26-05

Na het hotelontbijt kunnen we terecht in de bungalow van Robin en Marijke , die ziet er goed uit.
Een eigen opgang en terras, met fraai uitzicht.
We drinken koffie en lunchen op ons terras, ik lees mijn boek uit.
Na de lunch lopen we binnendoor naar Kimi, da’s een steile weg, daar krijg je kuiten van.
Na ongeveer een uur lopen bereiken we een uitgestorven Kimi.
Dus drinken we maar een biertje op een terras.
Ik heb voor Bud gekozen en schrik me rot van de prijs, 4,50 voor een pijpje bier, maar ja, dan komt het dus ook helemaal uit Amerika.
Terug naar paralia Kimi, Giros eten op de boulevard, met 2 personen voor €15,00 incl tip.
Op ons eigen terras nog een ouzo.
Het bed blijkt een slaapbank te zijn en wij moeten daar heeeel errug aan wennen.



woensdag 27-05
We zijn bijtijds op en hebben om 10:00 uur de wandelschoenen aan, met een kopie van een wandelkaart van Robin vertrekken we naar Chilli, totaal zo’n 2,5 uur wandelen, incl af en toe een uitstapje naar een kappelletje op de route.
We bekijken Chilli uit de hoogte, vanaf een bankje bij een wegkappelletje, in de laatste bocht voordat de weg afdaalt naar Chilli.
Chilli is een samenraapsel van ca 30 huizen op een plateau aan zee.
Via een andere route, met veel variatie, wandelen na de picknick weer terug naar ons stekje.
Tegen half vier zijn we weer terug bij de bungalow en geven de benen de welverdiende rust.






donderdag 28-05

Na het ontbijt rijden we door een bijzonder fraai landschap richting het zuiden.
Doel is Styra met zijn drakenhuizen.
Eerst koffie op een een terras aan zee in Nea Styra, waar we voor Robin een ferrie time-tabel meenemen.
Nea Styra met zijn strand en uitzicht op Attica is heel anders dan Paralia Kimi, dat niet echt een mooi strand heeft.
Dan naar Styra, war we op het dorpspleintje de auto parkeren onder een boom, een beetje schaduw kan geen kwaad.
We volgen de rode pijlen en het is weer het betere klauterwerk.
De drakenhuizen blijven voor ons onvindbaar, maar dat vinden we niet zo heel erg.
Het uitzicht maakt veel goed.
Dan terug naar Nea Styra waar we lunchen met calamaris en gevulde paprika’s.
Voldaan rijden we deels via een ander route terug naar paralia Kimi en genieten onderweg van de mooie vergezichten.
We kijken nog even rond bij een hoog gelegen, gesloten, klooster en dan via de kustweg, zand, stof en gaten terug.



vrijdag 29-05

Vandaag houden we een rustige dag, wat lezen in de tuin en koffie in het dorp.
’s-Middags wandelen we naar het volgende kustdorp, Plataria en weer terug, ca 8 km.



zaterdag 30-05

Vandaag naar Paros, we hoeven ons niet te haasten, want de ferrie gaat pas morgen om 7:30.
We nermen afscheid van Marijke en Robin onder het genot van een kop koffie onder de bomen op hun terras.
Dan binnendoor naar Chalkida, het binnenland van Evia is echt heel mooi.
Als we bij de brug zijn gaan we richting Athene, ons doel is Rafina een hele klus gezien het verkeersgewoel rond Athene.
We komen door Marathonas, hier ben ik eerder geweest.
In de haven van Rafina informeren we en blijkt dat de car-ferries pas vanaf 5 juni gaan varen, daar gaan we dus niet op wachten.
Dan maar naar Pireus, Miepje helpt ons nu wel goed om bij de haven te komen, die overigens ook goed staat aangegeven.
We kopen een ticket op de Hellenic Seaways naar Paros, die vertrekt om 19:45 en zal rond 23:45 aankomen in Parioka, de havenplaats van Paros.
Het is zoals bij alle ferriediensten een heel gedoe om de ferrie te laden, met veel belangrijke Grieken die roepen, wijzen en schreeuwen.
Dit is een heel ander ferrie dan die tussen Italie en Griekenland, en druk dat het is, m.n. met voetpassagiers. hotel Argonauta , dat vlak bij de haven ligt, ze zitten vol, maar hebben elders nog wel een mogelijkheid.
Tegen half één zijn we bij het hotel, waar de receptionist op ons staat te wachten.
We worden in het half duister door een weerwar van smalle straatjes naar een adres geloodsd, gaan door een klein groen poortje en komen in een zeer ruime stadstuin terecht, waar ons een appartement wordt aangeboden.
Even later zitten we aan de ouzo op ons terrasje in de stadstuin.




zondag 31-05

We verkennen Parikia slenteren door de smalle straatjes en bezoeken de Kerk met de 100 deuren (Ekatontapilianí).
Deze kerk is reeds 14 eeuwen oud en behoort tot een van de meest belangrijke kerken in het Egeïsche Zeegebied.
Keizer Justinianus gaf zijn architect Ignatius de opdracht een prachtige kathedraal te ontwerpen.
Deze Ignatius was de leerling van Isodorus van Milete, de bouwmeester van de Agia Sofia te Constantinopel.
Het resultaat was zo verbluffend dat de jaloerse Isidorus probeerde zijn talentvolle leerling van het dak te duwen.
In zijn val kon Ignatius de voet van zijn meester grijpen, waardoor ze beiden te pletter vielen.
Het duo is vereeuwigd op het kerkplein Aan deze kerk is een hele reeks legenden verbonden, één er van is: De kerk (eigenlijk drie gebouwen die met elkaar onderling zijn verbonden) zou 99 deur- en raamopeningen hebben: men zegt dat de 100e pas ontdekt zal worden als Constantinopel weer Grieks wordt.
Er wordt net een doopmis gehouden, heel ceremonieel maar toch een beetje een georganiseerde bende in de kerk, echt op zijn Grieks.
Op een terras drinken we een freddo cappu en rijden naar de vlindervallei, deze is echter nog gesloten.
Dan door naar een mooi strandje via een bar slechte zand-kiezel weg.
Het water is al goed op temperatuur.
Terug in Parikia drinken we nog wat op een terrasje en aansluitend eten we op het dorpsplein souvlakie en lambshops, ouzootje toe.




maandag 01-06

Maken een rondrit , eerst naar Naousa, dat een leuk haventje heeft, maar daarachter is volgeplemd met hotels en appartementengebouwen.
Dan Pisa Livado, een lief dorpje rond een baai, waar we wat logeeradressen bekijken.
Uiteindelijk naar Alyki op de zuidkant van Paros, waar we boeken bij Maria’s Village , verreweg de mooiste logeergelegenheid, zelfs een wasmachine ontbreekt niet.
’s-Avond lopen we de grote baai van Parikia rond, drinken een biertje met uitzicht op de verschillende ferries die komen en gaan.








dinsdag 02-06

We pakken in, eerst nog even langs het postkantoor en een koude cappu in het love café.
Er vallen wat druppels, maar ook de zon laat zich af en toe zien.
Op naar Alyki en de mooie ruime studio, 100 meter van het strand.
We besluiten naar Lefkes te rijden, een mooie rit naar het mooi gelegen bergdorp.
Na wat verkenning van het dorp vinden we een bordje met verwijzing naar de oude Byzantijnse weg en volgen de aanwijzing op.
Na een half uur wandelen over de deels geplaveide route komen we bij een splitsing en besluiten rechts af te slaan.
De landweg die we volgen leidt ons naar de vervallen windmolens op de top van een bergrug, met schitterend uitzicht op het lager gelegen Lefkes.
Dan terug via een landweg afdalen naar Lefkes.
’s-Avonds eten we aan het water, de specialiteit van Paros is zongedroogde zoute makreel, een goede combinatie met giant beans.



woensdag 03-06
Ontbijt op ons terras, er is voldoende zon voor 2 personen, dus even lekker lezen.
Hierna slenteren rond de baai en het strand.
Ik doe even wat boodschappen in het dorp en Jeanette gaat alvast naar het strand en ik volg even later.
Tegen vijf uur rijden we naar Nauossa, eerst naar de bizarre strandjes van Kolymbithres, grillige rotsformaties met daartussen zandstrandjes.
We zoeken nog even naar de Byzantijnse Acropolis, maar meer dan een bruin toeristen bord vinden we niet.
Dan Naoussa, met zijn vele terrassen aan het zeer toeristische haventje.
De vele smalle straatjes achter de haven nodigen uit om ontdekt te worden.
Dan eten op de boulevard, met uitzicht op het pittoreske haventje in een prachtige zonsondergang.




donderdag 04-06
De wind is gaan liggen, het waait nog maar een heel klein beetje.
Na het ontbijt nemen we de ferrie naar Anti-Paros, dit was vroeger vast verbonden met Paros, maar sinds een aardbeving zit er een zeestraat tussen de twee eilanden.
Omdat Maria hed verteld dat de grot op Anti-Paros maar tot 14:00 uur open zou zijn, is dit de eerste bestemming.
De grot is adembenemend mooi en we dalen af via de ijzeren trappen naar een diepte van 70 meter.
Aansluitend gaan we naar Aghios Georgios op de uiterste zuidpunt, we vinden daar goed eten en een mooi en rustig zand strandje, voor het eerst met de blote billen in de zon.
Rond vijf uur rijden we terug naar de hoofdplaats Anti-Paros, waar Jeanette op een terras geniet van een grote ijscoup.
Dan weer terug met de ferrie, met een Griek die probeert alle auto’s tegen elkaar aan te laten zetten op de veerboot, waarbij het voorstuk volledig leeg blijft.




vrijdag 05-06
Net na de middag gaan we naar de witte marmer groeve, paros is beroemd om zijn witte glanzend lychniet marmer, wat o.a. is gebruikt voor het beeld van de Venus van Milo. We dalen ongeveer 100 meter af de brede mijngang in, echter het licht van onze zaklamp is ontoereikend om verder af te dalen in de Ancient Quarries. Om beide ingangen is een hek geplaatst, mar dit is gemakkelijk te omzeilen. Vanwege het vroege tijdstip besluiten we nog een wandeling te maken en stuiten op een bordje dat verwijst naar het klooster Agio Minas. Het blijkt een vervallen klooster te zijn. Achter de oude deur horen we het geluid van een blokfluit, zoals dat klinkt als je geen blokfluit kunt spelen. Het is verplicht aanbellen door aan een touw te trekken waarna er een serie geitenbellen een enorm kabaal veroorzaken. We worden ontvangen door Minas, die ons een heel verhaal verteld over de klooster en het leven hierin. Wat we zeker moeten bekijken is de keuken waar het dak is gestut met een treinrails, weggehaald bij de marmergroeve. Het klooster is echt een puinhoop, vervallen, onder de duivenstront en overal katten. De kapel is het enige wat goed is bijgehouden. We mogen pas weg als we beloofd hebben om Minas een klaart te sturen op 11 november, zijn naamdag.



zaterdag 06-06
Nog maar eens proberen of de vlindervallei geopend is, maar nee deze is nog steeds gesloten en gaat pas op 10 juni open.
Door naar Lefkes, waar we via de Byzantijnse weg naar Prodomos wandelen, met goede schoenen een mooie wandeling van ca een uur en een kwartier.
We lopen Prodomod in en belanden bij een klein café op het terras, de mensen zijn heel aardig, en brengen direct water.
Er is even geen elektriciteit in het dorp, dus een cappu freddo lukt niet, wel grieks koffie, een soort espresso, met de helft koffiedrab.
Hierna terug naar Lefkes waar we heerlijk eten, dan nog even zwemmen en alvast voorzichtig wat inpakken, morgen gaan we naar de Pelo.







zondag 07-06

We nemen afscheid van Matheus en Maria en krijgen olijfolie en komkommers uit eigen tuin mee.
In Parikia gaan we de ferrie op, Bleu Star deze keer, een mooiere ferrie dan die van Hellenic Seaways.
Het is vier uur niets doen cq lezen aan boord.
Om drie uur zijn we in Pireus en rijden het haven gebied uit. Miep stuurt ons naar rechts, hetgeen ook klopt met de borden, maar we rijden ons klem op de lokale markt, met veel luidruchtige Grieken.
Rond half zes arriveren we bij Anesis Villa’s, we parkeren de auto en gaan op het dorpsplein even en biertje drinken.
Net na zessen bel ik Christos en onder het genot van een glas wijn buurten we wat bij met Christos.
’s-Avonds eten we bij Nikos en bestellen als voorgerecht zijn heerlijke spinazieflapjes.
De wijn vloeit rijkelijk, gepaard gaand met diepzinnige discussie.




maandag 08-06
Christos verzorgt het ontbijt en wij luieren.
Tegen de middag rijden we naar Vivari, voor salade en sardines op het strandterras.
Door naar Kantilli beach, het is een drukte van belang, de Grieken hebben nml een vrije “Holy Spirit” dag.
Het zeewater is al behoorlijk op temperatuur.




dinsdag 09-06
Op naar Nafplio .
Vandaag bezoeken we het Palamidi, Het is een ingewikkeld complex van acht autonome (en in geval van nood zelfvoorzienende) bastions, boven op de berg, bereikbaar via een trap van 857 treden.
In het bastion genaamd "Andreas", met het karakteristieke reliëf van de Leeuw van San Marco boven de ingang, was het hoofdkwartier van het Venetiaanse leger.
Op de fraaie binnenplaats bevindt zich een kapelletje ter ere van de H. Andreas, met daarachter de toegang tot de cel waar de Grieks vrijheidsheld Kolokotronis tijdelijk heeft verbleven.
Verder in het Bastion vinden we de ruimtes waar de Venteiaanse soldaten sliepen.




woensdag 10-06
Vandaag bezoeken we Nemea, wat mij betreft één van de mooiste opgravingen en zeer goed gedocumenteerd in het museum.
Het antieke Nemea raakte bekend, niet alleen door de mythe van Herakles die hier de zgn. leeuw van Nemea zou gedood hebben, maar ook in historische tijden, door de Nemeïsche Spelen die hier om de twee jaar plaatsvonden.
Deze spelen werden gehouden ter nagedachtenis en ter ere van de kleine prins Opheltes, die volgens een plaatselijke mythe door een giftige slang werd doodgebeten, toen zijn verzorgster Hypsipyle hem even alleen liet om passerende soldaten een bron met drinkwater te wijzen.
Deze soldaten waren niet de eerste de beste: het waren de beroemde Zeven van Thebe die hier voorbijkwamen op hun weg naar die stad.
De dood van het kind werd gezien als het voorteken van veel onheil, en om dat te voorkomen zorgden "de Zeven" zelf voor de begrafenis en organiseerden zij lijkspelen te zijner ere.
Hier ligt de oorsprong van de spelen, die naar verluidt omstreeks 570 v.Chr. voor het eerst werden gehouden.
Aangezien Nemea geen autonome polis was met permanente bewoning, maar een Panhelleens heiligdom (net als vb. Olympia), stond het onder de voogdij eerst van het nabije Cleonae, later, vanaf ca. 400 v.Chr., van Argos. De bezienswaardigheden en het museum van het oude Nemea zijn opmerkelijk door de zorgvuldigheid waarmee de opgravingen zijn uitgevoerd en toegankelijk gemaakt. Deze opgravingen worden gedomineerd door een zestal resterende Doriese zuilenvan een Hellenistische (330-320 v.Chr.) Zuestempel.
Ook het 500 m oostwaarts gelegen stadion van de Nemeïsche Spelen is goed gerestaureerd, en het overzichtelijke museum toont een maquette van de opgravingen en interessante archeologische vondsten.
Het moderne Nemea is bekend om zijn kwaliteitswijn, "Bloed van Herakles" genoemd.
Onderweg terug naar Drepano cq Vivari meten we 39 graden celcius.

donderdag 11-06
Vandaag vertrekken we, maar dat is pas in de avond.
Eerst wijn kopen bij Maria en dan op zoek naar tuinpotten in het tuincentrum.
Nog heel even zwemmen in zee en dan rond half acht richting Patras.


Noot:
We overnachten deze keer in Gasthof Stern te Greding. Hier serveren ze het best gekookte eitje in Duitsland.
Volgens de waardin vanwege de “ glückliche huhnen “.
Ook hebben ze geen kamer 13 vanwege het mogelijke ongeluk.


terug naar boven